Maandag 13 juli
de wekker ging na een nacht met weinig slaap rond 07:00 uur. Ik kon nog redelijk op het gemak doen want het was het plan rond 08:00 naar Maastricht te rijden om van daaruit onze weg naar Normandië aan te vangen. Rond 10:00 uur vertrokken we uiteindelijk en begon de reis van 7 uur. We kozen een route te volgen zonder peages aangezien deze vaak meer door het binnenland gaan en je dus meer van de omgeving ziet dan wanneer je alleen maar over de snelweg rijdt. Rond 13:00 uur werd het tijd om even de benen te strekken en wat te eten dus bij een tankstation even gestopt om snel onze weg te vervolgen. Na enige tijd reden we door de omgeving van de Somme waar we vorig jaar waren en we herkenden hier en daar stukken. (rapport te lezen elders op de website). Zo, lang genoeg in de auto gezeten, we zijn aangekomen bij de Pegasusbrug en de traditie vertelt dat daar ten minste een drankje gedronken moet worden. Een cider en een Orangina, verder reden we weer snel door want we hadden nog 40 minuten te gaan. Uiteindelijk aangekomen bij het hotel hebben we ingecheckt, even snel rondgekeken en zijn we op zoek gegaan naar een restaurant. Het was gelukkig dit keer slechts 5 minuten rijden. Na het avondeten zijn we nog even op Omaha Beach gaan wandelen en vervolgens zijn we terug gegaan naar het hotel voor de eerste nacht. Ik ben benieuwd naar morgen.
Dinsdag 14 juli
na een nacht aardig geslapen te hebben werd ik rond 08:00 uur wakker. Ik ben snel gaan douchen zodat we snel aan het ontbijt konden. Wat croissantjes, stokbrood, een gekookt ei, jus d’orange. Mij hoor je niet klagen. Rond 10 uur zijn we naar Carentan gereden en ben ik natuurlijk even rond gaan neuzen in enkele van de militaria winkeltjes. Ik kwam naar buiten met een originele Amerikaanse field manual en een reproductie kaart van de omgeving van Carentan. De rest van de spullen die ik zocht komen later deze week nog wel.
Na ons bezoek aan Carentan zouden we naar de Alpaga farm gaan maar aangezien 14 juli een nationale feestdag is, was dit gesloten. Net als heel veel andere zaken. Dus op richting Port-en-Bessin om even wat te eten. Na onze lunch heb ik mijn moeder afgezet bij het hotel zodat ze wat kon gaan lezen en ben ik even bij het Big Red One museum en het Overlord Museum gaan kijken. Beide liggen op steenworp afstand van ons hotel. Ik heb deze musea al eerder bezocht dus erg m’n tijd heb ik niet genomen. Het was daarbij bij het Overlord Museum ook ontzettend druk waardoor er soms rijen voor een display stonden. Toch nog even kijken bij de museumwinkel en jawel, ik ging niet met lege handen naar huis. Een boek voor de collectie erbij. Zelf was ik inmiddels ook wel even aan wat rust toe dus ben ik terug gereden naar het hotel om daar even enkele bladzijden van het boek door te bladeren. Het heet Speciale Eenheden tijdens D-day en ik kan het aanraden. Dit is echter geen boekverslag maar vakantierapport. Om 18:00 uur zijn we als echte Nederlanders maar naar een restaurant op zoek gegaan om te avondeten. Ik had een fish and chips en mijn moeder een vissalade. Na het diner zijn we nog even gaan uitwaaien op het strand. Vervolgens zijn we op weg terug gegaan naar het hotel om nog even met de poten omhoog te liggen alvorens te gaan slapen.
Woensdag, 15 juli
na weer een nacht heerlijk geslapen te hebben zijn we na het ontbijt eens een andere richting op gereden. Vandaag op de planning voornamelijk kastelen. We reden anderhalf uur naar de andere kant van het schiereiland om het kasteel van Vlamingenstad (Flamanville) te gaan bekijken. Een prachtig Château met een enorme tuin. Hier hebben we een uurtje rondgewandeld en zijn we onze weg vervolgd richting het kasteel van Bricquebec. Na wat gelunched te hebben zijn we doorgereden en hebben we onderweg nog een kasteel bezocht dat eigenlijk niet op de planning stond. Daar hingen foto’s van de oorlog buiten en ik wilde hier natuurlijk graag even wat onderzoek doen om de locaties terug te vinden. Op de foto’s waren GI’s van de 82nd en 9th Infantry Division zichtbaar. Na een leuke wandeling op de binnenplaats zijn we doorgereden naar Dead Mans Corner om daar even te gaan shoppen. En we hebben de dag afgesloten bij the Pink House (Les ponts d’Ouve), een bekend restaurant in Normandië onder de re-enactors. Deze dag stond in het teken van een ander tijdperk maar zeker niet minder interessant.
Donderdag, 16 juli
de planning voor vandaag en morgen heb ik omgegooid. In plaats van dat we in de richting van Sainte-Mère-Église gaan gaan we vandaag richting Ouistreham. We rijden eerst naar Creully om een brocanterie te bezoeken waar ik twee jaar geleden een item zag dat ik graag wilde hebben maar wat denk je, ik viste achter het net. Had ik het toen maar gekocht. Les hieruit, als je het wil koop het dan. We rijden door naar de mooie badplaats van Ouistreham om mijn favoriete museum te bezoeken. De Grand Bunker. Een observatie bunker die overgenomen werd door slechts een handvol Britse dappere mannen na dagen van gevecht. Eindresultaat, ongeveer 50 Duitse soldaten worden krijgsgevangen genomen. Voor hun was de oorlog voorbij. Ik was aangenaam verrast om te zien dat ze een hoop werk hadden gestoken om de boel te verbeteren. Een overkapping over de lcvp (landingsboot) gebruikt in Saving Private Ryan, een echte museumwinkel naast de entree en in het museum zelf enkele displays aangepast. Aangezien ik al meerdere malen in de bunker ben geweest en ik het verhaal ken ben ik er redelijk snel doorheen gegaan maar het was leuk terug te zijn. Vervolgens zijn we richting Abbey de Ardennes gereden. In de tuin van dit complex zijn 27 Canadese soldaten door elementen van de 12e SS lehr divisie geëxecuteerd en enkele van de slachtoffers zijn met Duitse tanks overreden. In de maanden na de oorlog zijn de Canadese soldaten opgegraven en herbegraven in de begraafplaats van Bény-sur-Mer.
We vervolgen onze weg in de richting van het dorpje Rots, hier zijn enkele van de meest bekende oorlogsfoto’s die online te vinden zijn genomen. Google waffen ss rots en je weet precies welke plek het is.
We rijden door naar Arromanches, een van de vele kustplaatsen maar misschien wel het bekendst door de kunstmatige haven die er aangelegd was om tonnen en tonnen aan materieel aan land te krijgen. De betonnen blikken genaamd mulberry’s zijn nog steeds zichtbaar in zee. Na wat rondgelopen te hebben en toch een klein souvenir in de vorm van een prachtig boek genaamd Invasion Journap Pictorial, (het is tweetalig geschreven) zetten we ons neer op het terras van hotel de Normandie met uitzicht over het plein en de zee waar we ons tegoed deden aan wat glazen cider en een heerlijke maaltijd. De tijd gaat ontzettend snel als je het naar je zin hebt.
Vrijdag, 17 juli
helaas breekt de laatste dag alweer aan. Vandaag op de planning een Duitse begraafplaats, Sainte-Mère-Église en meer.
Na het ontbijt begaven we ons in de richting van Orglandes. Maar onderweg kwamen we langs een plek waar zeven Amerikaanse soldaten van de 82nd Airborne geëxecuteerd zijn dus dit moet ik even bekijken. Het bleek dat ze gevangen genomen waren en vervolgens door een mg doodgeschoten zijn. Meer info hierover is te vinden als je Masacre of Hémevez googled. Volgende stop de Duitse begraafplaats van Orglandes. Meer dan 10.000 Duitse soldaten liggen hier begraven en het terrein strekt zich dan ook wijd uit. Het valt op dat onder de meeste stenen aan weerszijde drie soldaten liggen dus in totaal zes onder een steen. Er is zelfs een massagraf waar maarliefst 22 soldaten onder begraven liggen.
We beginnen honger te krijgen en gaan naar Sainte-Mère-Église om te lunchen en na een heerlijke crêpe gegeten te hebben wandelen we nog wat door het dorp en kijken we nog maar eens naar John Steele, de parachutist die aan de kerktoren bleef hangen. Hij hangt er tot de dag van vandaag nog echter in de vorm van een pop. Ik ken een leuke brasserie en het werd dan ook tijd daar ook even naartoe te gaan en een lokaal gebrouwen biertje te drinken. Het duurde niet lang voor een medewerker vroeg of we mee wilde doen aan de rondleiding en dit is natuurlijk een leuke kans die we niet laten liggen. Het enige nadeel, het was volledig in het Frans en mijn woordenschat is zeer beperkt. Al met al was het toch leuk achter de schermen gekeken te hebben en te zien hoe het in zijn werk gaat. Inmiddels liep het tegen vijven en ik wilde nog dolgraag het Liberation Museum in Catz bezoeken. Dit prachtige museum is nog niet heel lang open in de huidige opstelling en het de mooiste displays en een zeer uitgebreide tentoonstelling. Zelfs mijn moeder, die geen groot fan is van de verschrikkelijkheden die de 2e wereldoorlog met zich mee nam, was onder de indruk. Deze mooie dag sloten we af bij een restaurant aan de haven van Carentan. Helaas is dit het eind van deze ontzettend prachtige week in Normandië en morgen gaan we weer richting huis. De tas met souvenirs, het fotoalbum en de herinneringen zijn weer bomvol. Het hotel voor Normandië 2027 is reeds gereserveerd.
